Οικολογική Συμμαχία

«Οικολογική Συμμαχία».

- Για την «Οικολογική Μετάβαση» σε μία κοινωνία βιώσιμης ευημερίας.

- Για τον άνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

- Για τον κόσμο που μπορεί να γίνει.

contact@oikologiki-symmaxia.gr

Αλεξάντερ Λάνγκερ: Συμβουλές στους οικολόγους που θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική

«Δράσε αν έχεις κατά νου ένα σπουδαίο σκοπό, ένα σκοπό που θεωρείται σπουδαίος και από τον κόσμο. Φτιάξε ένα πρόγραμμα σαφές. Μην υπόσχεσαι τίποτα. Δώσε χώρο στις γυναίκες. Αναζήτησε νέους ανθρώπους δίχως το φόβο της πιθανής τους αφέλειας. Το μήνυμα σου πρέπει να φτάσει σε όσο περισσότερο κόσμο: Θα γίνει περισσότερο κατανοητό με τη δράση, ακόμη και θεαματική, παρά με κείμενα και γραπτούς λόγους. Μη κάνεις καμπάνια μιμούμενος τα κόμματα. Κάνε καμπάνια με τα προβλήματα του κόσμου. Χρησιμοποίησε όλα τα μέσα αλλά μην αφεθείς στους νόμους της πολιτικής αγοράς: Κινήσου στον κόσμο δίχως να είσαι του κόσμου.»

Από: Αλεξάντερ Λάνγκερ, «Νέα Οικολογία», Οκτώβριος 1984

«Οικολογική Συμμαχία».

- Για την «Οικολογική Μετάβαση» σε μία κοινωνία βιώσιμης ευημερίας.

- Για τον άνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

- Για τον κόσμο που μπορεί να γίνει.

contact@oikologiki-symmaxia.gr

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

7 χρόνια έργων και 400 εκ. ευρώ για την ανάκτηση του ποταμού προς όφελος του περιβάλλοντος και της κοινωνίας

«Τι μικρό που είναι το σύμπαν όταν θέλει να κάνει πλάκα!», λέει η αδέσποτη ατάκα. Τη στιγμή που η δημόσια αντιπαράθεση γύρω από τα τελευταία περιστατικά τοξικής ρύπανσης των νερών του Κηφισού εξαντλήθηκε στο διάστημα των 2-3 ημερών, αφήνοντας και πάλι ανυπεράσπιστους στην καθημερινότητα της υποθήκευσης της υγείας τους περιβάλλον και πολίτες, η Δημοτική Αρχή της γειτονικής Ρώμης δρομολογεί ένα από τα πλέον φιλόδοξα έργα της σύγχρονης ιστορίας της : Την εξυγίανση των νερών του Τίβερη και την συνολική κατάσταση του ποτάμιου οικοσυστήματος στο κεντρικό κομμάτι του αστικού ιστού της πόλης, για την επίτευξη της απόλυτης ασφάλειας για τη δημόσια υγεία και απώτερους στόχους:

- την βελτιστοποίηση της ναυσιπλοΐας σε τμήματα του ποταμού που εντοπίζονται εμπόδια ή προβλήματα,

- την ανάπλαση των οχθών, με τη δημιουργία των αναγκαίων υποδομών και αστικών παραλιών, στο όνομα μιας παράδοσης που σταμάτησε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 λόγω της αυξημένης μόλυνσης και - για δες,

- τη διασφάλιση της κολυμβησιμότητας σε ορισμένες περιοχές του ποταμού έως το 2032 (sic!!!).

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ και ΡΟΗ: Γιατί καταστρέφουν τα ρέματα της Αττικής;

Τα πρόσφατα περιστατικά τοξικής ρύπανσης των νερών του Κηφισού έφεραν στο προσκήνιο το δράμα που εκτυλίσσεται καθημερινά εις βάρος της υγείας του περιβάλλοντος και του πολίτη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Πρόκειται για ένα δράμα που αφορά όλα όσα ρέματα έχουν πια απομείνει στο Λεκανοπέδιο και το οποίο εκτυλίσσεται με την εγκληματική ανοχή των αρμόδιων πολιτειακών οργάνων.

Τα βαθιά αίτια της συνενοχής τους είναι κατά-τι ανθρωπολογικά - η τραγική κρίση αντιπροσώπευσης του πολιτικού συστήματος - και κατά το υπόλοιπο οφειλόμενα στο θεσμικό και λειτουργικό χάος που χαρακτηρίζει διαχρονικά τη χώρα. Θες για το κομφούζιο στο πεδίο των χρήσεων γης λόγω του ελλιπούς χωροταξικού σχεδιασμού, θες για τα αλλοπρόσαλλα πολεοδομικά σχέδια, θες για τη διάχυτη έλλειψη περιβαλλοντικής κουλτούρας και κουλτούρας του νερού, θες για το σημαντικό κόστος μιας πολιτικής ανεξάρτητης από το πελατειακό σύστημα, στην υπηρεσία πραγματικών καταστάσεων κοινωνικών και περιβαλλοντικών αιτημάτων, θες για το μόνιμα ημιτελές αποχετευτικό δίκτυο του Λεκανοπεδίου, τα ρέματα αφέθηκαν ευθύς εξαρχής στην τύχη τους για να θεωρούν αργότερα, με την ασύδοτη επέκταση της σφράγισης του εδάφους του Λεκανοπεδίου, ως οργανικό κομμάτι του αποχετευτικού συστήματος. Γι’ αυτό και δεν συγκινεί περισσότερο από το δέον η τοξική ρύπανση των νερών τους, γι’ αυτό και η προγραμματική μετατροπή τους σε οχετούς για τη συμπλήρωση του αποχετευτικού δικτύου, με ολική καταστροφή του φυσικού τους κεφαλαίου, γι’ αυτό και τους αποδίδουν λιγότερη αξία από μερικά χιλιόμετρα τσιμεντοσωλήνα (sic!!!).

Τι πρέπει να αλλάξει ώστε τα ρέματα να ανακτήσουν τον φυσικό οικοσυστημικό τους ρόλο και τις μοναδικές οικοσυστημικές τους υπηρεσίες και τα υλικά της απορροής και της αποχέτευσης - βρόχινο και υγρά απόβλητα - να υπαχθούν σε μια διαχείριση προς όφελος της υγείας του περιβάλλοντος και του πολίτη; Τι επιτάσσουν ως προς αυτό οι ευρωπαϊκές οδηγίες, οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικράτειας και η διεθνής εμπειρία;

Γιατί καταστρέφουν τα ρέματα της Αττικής;

1 _

Η Αττική είχε κάποτε ένα πυκνό δίκτυο ρεμάτων, 700 περίπου ρυακιών, χειμάρρων και ποταμών. Τα ρέματα θεωρούντο ιεροί χώροι, φιλοξενούσαν ιερά και λειτουργούσαν ως φυσικοί χώροι αναψυχής. Σήμερα απομένουν περίπου 70, το 10% των ρεμάτων που υπήρχαν κάποτε.

2 _

Μέχρι την εκκίνηση της ανάπτυξης της Αθήνας, κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα, τα αττικά ρέματα ήταν σχεδόν άθικτα. Η ταχεία δόμηση και η εξάπλωση της πόλης τα ενσωμάτωσαν στις αναγκαίες υποδομές, είτε ως έδρες δρόμων, είτε ως κομμάτι του ελλιπούς αποχετευτικού δικτύου, είτε για τη συσσώρευση αποβλήτων.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ για την επιτακτική ανάγκη διάχυτης εφαρμογής της Αποκατάστασης της Φύσης

Η προσπάθεια κατάρτισης μιας στιβαρής μεθοδολογίας για την οικολογική ανάκτηση των υποβαθμισμένων ή και κατεστραμμένων οικοσυστημάτων δεν είναι καινούργια. Η πολυτιμότητα των υγείας των οικοσυστημάτων για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους στο πέρασμα των αιώνων. Έτσι, από την εποχή της απλής διαχείρισης της γης, τις πρώτες προσπάθειες οικολογικής ανάκτησης οικοσυστημάτων από τον Άλντο Λέοπολντ τη δεκαετία του ’30 και την ίδρυση της Διεθνούς Εταιρείας Οικολογικής Αποκατάστασης το 1988, φθάσαμε στην ολοκλήρωση της μεθόδου επαναφυσικοποίησης, ως μοναδικής για την ανάκτηση των οικολογικών διεργασιών του φυσικού κεφαλαίου, στις αρχές δεκαετίας του ’90 και από εκεί στην θεσμοθέτηση της Αποκατάστασης της Φύσης μέσω του σχετικού Κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόλις το 2024 - https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2024/1991/oj?locale=el.

Με την έκρηξη του οικολογικού ζητήματος της τελευταίας 50ετίας και τη συνειδητοποίηση των κινδύνων που ενέχει η άκριτη καταστροφή των οικοσυστημάτων στο όνομα μιας κατ’ ευφημισμό «ανάπτυξης», η μέθοδος της επαναφυσικοποίησης υποβαθμισμένων ή και κατεστραμμένων οικοσυστημάτων κατέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στον αγώνα ανάκτησης της υγείας του περιβάλλοντος. Συστάθηκαν Ινστιτούτα Φυσικής Μηχανικής στην πλειοψηφία των κρατών μελών της Ένωσης, η μέθοδος της επαναφυσικοποίησης θεσμοθετήκε ως μάθημα σε τεχνικά Ινστιτούτα και εκκίνησε ο καθημερινός αγώνας οικολογικής αποκατάστασης μιας πληθώρας κακοποιημένων ποταμών και ρεμάτων, πρανών, υγροτόπων και ευαίσθητων τοπίων, με θαυμαστά αποτελέσματα. Η θεσμοθέτηση του Κανονισμού περί Αποκατάστασης της Φύσης ήρθε στη συνέχεια για να συνοψίσει και να μεταφέρει θεωρητικές προσπάθειες, επιμέρους νομοθετήματα και παρεμβάσεις δεκαετιών στο πεδίο των δεσμευτικών κοινοτικών νόμων, στο όνομα της ανάκτησης και της διατήρησης της υγείας του περιβάλλοντος.

Σε αυτό το σημαντικό κεφάλαιο Οικολογικής Μετάβασης εντάσσεται και η δεξιότεχνη μετατροπή μιας περιοχής γηπέδων γκολφ στην ανατολική ακτή της Μ. Βρετανίας σε Φυσικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής, με χρήση των μεθόδων της επαναφυσικοποίησης ή και της Αποκατάστασης της Φύσης. Σε αυτό το σημαντικό κεφάλαιο θα έπρεπε να ενταχθεί επιτακτικά - και δίχως πολλά-πολλά - η επαναφυσικοποίηση των ρημαγμένων τοπίων της χώρας μας, των υποβαθμισμένων υγροτόπων και των κακοποιημένων ποταμών και ρεμάτων της. Ελάχιστα λόγια και έργα πολλά που λένε.

Ούτε καν στα λόγια!

Εκεί που υπήρχαν 300 στρέμματα γηπέδων γκολφ επεκτείνεται σήμερα ένα εξαίσιο υγροτοπικό οικοσύστημα με καλαμιώνες, λιβάδια και αμμοθίνες γεμάτες παράκτιους θάμνους. Για να διαμορφωθεί το υγροτοπικό οικοσύστημα μετακινήθηκαν 52.000 κ.μ. γης, ποσότητα ίση με τον όγκο 21 ολυμπιακών πισίνων και φυτεύτηκαν περισσότερα από 35.000 ενδημικά φυτά, όπως το ιπποφαές, το σπάρτο, οι γιδοϊτιές και οι ακανθόπρουνοι, ενώ για την επαναφυσικοποίηση των λιβαδιών χρησιμοποιήθηκε η τριγωνέλλα και σπόροι άγριου καρότου, αχίλλειας, λεβαντίνης και κόκκινου τριφυλλιού.

Πρόκειται για το Φυσικό Καταφύγιο Sandilands Nature Reserves, στις ακτές της κομητείας του Λίνκολνσαϊρ, στη Μεγάλη Βρετανία, το οποίο άνοιξε στο κοινό μόλις στις 26 Σεπτεμβρίου, μετά από μία 6ετία δημιουργικού σχεδιασμού, διαβουλεύσεων και έργων Αποκατάστασης της Φύσης - ή επαναφυσικοποίησης αν θέλουμε. Στόχος του εγχειρήματος η ανάκτηση της άγριας ζωής μέσω της δημιουργίας ενός δικτύου διαφορετικών τύπων φυσικού περιβάλλοντος - ενδιαιτημάτων - για τη διαμονή, διατροφή, ανάπαυση και αναπαραγωγή πουλιών, εντόμων, αμφίβιων και άλλων έμβιων.

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ για την απουσία οικολογικής προσέγγισης από τη θεσμική πολιτική της χώρας

- Μπορεί να λειτουργήσει η θεσμική πολιτική προς όφελος της κοινωνίας - του περιβάλλοντος και της οικονομίας - μακριά από τον πολιτικό ακτιβισμό;

- Μπορεί ο πολιτικός ακτιβισμός, αντίστροφα, να πετύχει αιτήματα και στόχους προς όφελος της κοινωνίας δίχως τη στήριξη της θεσμικής πολιτικής;

- Είναι δυνατή η θεμελίωση της θεσμικής πολιτικής στην κανονιστική αντιμετώπιση του οικολογικού ζητήματος – και της προστασίας του περιβάλλοντος - δίχως την αναγκαία ώσμωση με τον πολιτικό ακτιβισμό;

-----------------------------------------

Λέγεται ότι ο πολιτικός ακτιβισμός - θεσμικός/νομικός, μη βίαιη διαμαρτυρία, πολιτική ανυπακοή, ψηφιακός ακτιβισμός - χωρίς θεσμική αποτύπωση κινδυνεύει να παραμείνει αέναη διαμαρτυρία, δίχως την δυνατότητα μετουσίωσης σε μόνιμο δίκαιο και δημόσιες πολιτικές, ενώ η θεσμική πολιτική χωρίς την συνεχή πίεση του πολιτισμού ακτιβισμού τείνει στην αυτοαναφορικότητα και στη δραματική άμβλυνση της κρίσης εκπροσώπησης, ανίκανη να αντιστοιχηθεί με τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές δυναμικές του χώρου.

Η πολιτική ιστορία επιβεβαιώνει ότι η θεσμική πολιτική και ο πολιτικός ακτιβισμός είναι οι δύο όψεις του αυτού νομίσματος, σχεδόν αδύνατο να διαχωριστούν με σαφήνεια, καθόσον η πρώτη τροφοδοτεί τον δεύτερο και ο δεύτερος την πρώτη. Δεν λειτουργούν αποκλειστικά αλλά συμπληρωματικά για την παραγωγή οφέλους για την κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον, καθόσον ο πολιτικός ακτιβισμός αναγνωρίζεται ως η κινητήρια δύναμη μετατροπής των κοινωνικών διεκδικήσεων σε θεσμικές και πολιτειακές αλλαγές.

Λαμπρό παράδειγμα της στενής σχέσης διάδρασης μεταξύ θεσμικής πολιτικής και πολιτικού ακτιβισμού είναι ο Αλεξάντερ Λάνγκερ - 1946-1995 - ένας από τους πρωταγωνιστές του ευρωπαϊκού οικολογισμού και της γένεσης του ιταλικού οικολογικού κινήματος στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ευρωβουλευτής και πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Πράσινης Ομάδας, ο Λάνγκερ δεν αποδέχτηκε ποτέ τον οποιοδήποτε τύπο αυτοαναφορικότητας της θεσμικής εξουσίας, αλλά βίωσε τη θεσμική πολιτική δράση και τον πολιτικό ακτιβισμό ως είδος προκεχωρημένου φυλακίου πέρα από κάθε λογική μηχανισμού. Για τον Λάνγκερ η θεσμική πολιτική δράση δεν πήγαζε από «τα πάνω» αλλά από «τα κάτω», από την κοινωνία και τον πολιτικό ακτιβισμό. Γνώριζε ότι η πολιτική εξουσία απομονώνει, ότι η πραγματική δύναμη αλλαγής έγκειται στην οργανωμένη, μη βίαιη, κοινωνία των πολιτών και ότι η θεσμική πολιτική δράση είναι χρήσιμη μόνο όταν μεταφράζει τον πολιτικό ακτιβισμό σε κανονιστικά πλαίσια προς όφελος των κοινωνικών και περιβαλλοντικών αιτημάτων.

Η πολιτική ιστορία μπορεί μεν να καταγράφει ότι οι κοινωνικές και περιβαλλοντικές διεκδικήσεις μετατρέπονται σε θεσμικές και πολιτειακές αλλαγές όπου η συλλογική πίεση του πολιτικού ακτιβισμού οδηγεί τη θεσμική πολιτική σε αλλαγή πορείας, αλλά η πολιτική ιστορία της βαριά απορρυθμισμένης δημοκρατίας μας καταγράφει άλλα.

Ο πολιτικός ακτιβισμός δεν ήταν ποτέ στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, όπως και οι περιβαλλοντικές θεματικές, οι περιβαλλοντικές πολιτικές, το περιβάλλον και η προστασία του. Αποτέλεσε και αποτελεί φαινόμενο στα όρια του γραφικού για ένα φαρδύ κομμάτι του πολιτικού συστήματος, ενώ για ένα άλλο - εξίσου σημαντικό - αντικείμενο κυνικής πολιτικής εκμετάλλευσης έως το άνοιγμα της κάλπης, με τις περιβαλλοντικές πολιτικές να αντιμετωπίζονται από αμφότερα με αδιαφορία εάν όχι με εμφανή εχθρότητα. Τα παραδείγματα πολλά και απ’ όλα τα πεδία που απαιτούν σφριγηλές περιβαλλοντικές πολιτικές: ρέματα και ποτάμια, παράκτια μέτωπα και αιγιαλοί, υδατικοί πόροι και απορρίμματα, ενέργεια, δάση ή και αστικό πράσινο, για παράδειγμα.

Φθάσαμε έτσι στη σημερινή πολιτική συγκυρία, στο κατώφλι των προσεχών βουλευτικών εκλογών, με τις διακηρύξεις, τις ανακοινώσεις και τα «προγράμματα» του συνόλου των «μετόχων» της θεσμικής πολιτικής είτε εμφατικά κενά της όποιας περιβαλλοντικής διάστασης, είτε πλήρη των πλέον αντιπεριβαλλοντικών προσεγγίσεων στο όνομα μιας παρωχημένης «ανάπτυξης», καταδικασμένης από τη διεθνή εμπειρία: Εξορύξεις, λιγνίτης, ανεξέλεγκτη χωροθέτηση ΑΠΕ υψηλού περιβαλλοντικού αποτυπώματος, τα γνωστά «αντιπλημμυρικά», εντατική αγροκτηνοτροφία, άκριτη τουριστική ανάπτυξη, αδιαφορία για το χωροταξικό χάος της χώρας, ή και κυνήγι.

#Polites_yper_ton_rematon

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

Ακόμη μια παρέμβαση για την ρύπανση των αττικών ρεμάτων

Ακόμη μια παρέμβαση για το πρόσφατο περιστατικό ρύπανσης του Κηφισού και τη διαχρονική, καταστροφική, ρύπανση των αττικών ρεμάτων. Αυτή τη φορά στην εκπομπή «ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΕΧΕΙΣ ΛΟΓΟ» της εξαιρετικής δημοσιογράφου Μαρίας Αμπατζή, μόλις προχθές Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, στο φιλόξενο τηλεοπτικό σταθμό BLUE SKY.

Είναι πιά καιρός να μπουν στην άκρη οι άκαπνες «διαπιστώσεις», οι άσκοπες «εκκλήσεις» και τα παχιά «λόγια του αέρα» και να καταθέσουν οι γνωστοί - σε όλους - ΑΡΜΟΔΙΟΙ το σχέδιο αντιμετώπισης της αέναης καταστροφής του φυσικού μας κεφαλαίου και της υπονόμευσης της δημόσιας υγείας αυτού του είδους.

Εμείς θα τους το καταθέσουμε δημόσια για μία ακόμη φορά: Η αποτελεσματική αντιμετώπιση του δραματικού προβλήματος της τοξικής ρύπανσης των αττικών ρεμάτων απαιτεί, δίχως αναβολές και δίχως καθυστερήσεις, τα εξής παρακάτω:

- Την άμεση ενεργοποίηση της Αστυνόμευσης των Ρεμάτων από την Περιφέρεια Αττικής έτσι όπως ορίζει ο νόμος,

- την οριζόντια επιβολή της ανακύκλωσης υδατικών πόρων και υγρών απόβλητων σε αστικό επίπεδο,

- την απενεργοποίηση όλων των διασυνδέσεων στα ελάχιστα απομείναντα αττικά ρέματα και κυρίως,

- την ριζική αλλαγή οπτικής σχετικά με τη θεώρηση και διαχείριση των ρεμάτων. Τα ρέματα θα πρέπει να πάψουν να αποτελούν για την Πολιτεία οργανικό τμήμα του αποχετευτικού δικτύου και να ανακηρυχθούν ξεκάθαρα, για ακόμη μια φορά – με ένα νόμο και ένα άρθρο – «απείραχτοι» προστατευόμενοι οικότοποι και ευαίσθητα τοπία.

ΥΓ. Καλύτερα να απόσχουν από δημόσιες δηλώσεις κάποια υψηλόβαθμα στελέχη του ΥΠΕΝ γιατί όσο μιλάνε τόσο μας εμπεδώνουν την πεποίθηση ότι το περιβάλλον σε αυτή τη χώρα δεν έχει καμία τύχη. Τσάμπα τους πληρώνουμε!

#ROH

#Polites_yper_ton_rematon

«Οικολογική Συμμαχία».

- Για την «Οικολογική Μετάβαση» σε μία κοινωνία βιώσιμης ευημερίας.

- Για τον άνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

- Για τον κόσμο που μπορεί να γίνει.

contact@oikologiki-symmaxia.gr

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

Επίσκεψη/Ξενάγηση φοιτητών του Δημόσιου Ελβετικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου - USI του Λουγκάνο στον Κηφισό

Χθες, Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, ομάδα 27 φοιτητών της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ του Δημόσιου Ελβετικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου USI, του Λουγκάνο - https://www.facebook.com/usiuniversity/?locale=it_IT, επισκέφτηκε τον Κηφισό σε συνέχεια εγκάρδιας συνεννόησης με το Σύλλογο Πολιτών υπέρ των Ρεμάτων – Ροή.

Στόχος της επίσκεψης η εκπόνηση προγράμματος σχετικά με τους δημόσιους χώρους Δήμων του Λεκανοπεδίου και τους δρόμους του νερού τους. Ο ομάδα των φοιτητών συνοδευόταν από τους καθηγητές τους και τους συντονιστές του προγράμματος, τους υποδέχτηκαν η Πρόεδρος του Σωματείου, Χρυσάνθη Γεωργίου, ο Αντιπρόεδρος, Γιώργος Δημητρίου, η Γραμματέας Λεμονιά Βασιλάκη και τα μέλη Τ.Συκουτρής, Μ.Υφαντή και Α. Υφαντής και τους ξενάγησαν σε ένα διαφορετικό οδοιπορικό κατά μήκος του ποταμού.

«Ξεκινήσαμε από τον εγκιβωτισμένο και τεχνικά διευθετημένο ποταμό και φτάσαμε στο φυσικό, ελεύθερο, τμήμα του, εκεί όπου το νερό, η παρόχθια βλάστηση και η άγρια ζωή εξακολουθούν να συνυπάρχουν μέσα στον πυκνό αστικό ιστό», δήλωσε η Πρόεδρος του Συλλόγου Χρυσάνθη Γεωργίου. «Οι εικόνες, οι αντιθέσεις και όσα συναντήσαμε στη διαδρομή γέννησαν εντυπώσεις, απορίες και μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση: Πώς αντιμετωπίζει η πόλη τα ποτάμια της; Πώς διαχειρίζεται τα νερά της; Είναι τα ποτάμια απλώς αγωγοί που πρέπει να απομακρύνουν γρήγορα το νερό ή ζωντανά οικοσυστήματα και πολύτιμοι χώροι της πόλης; Και ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της αρχιτεκτονικής και του αστικού σχεδιασμού σε αυτή την αλλαγή;»

Αυτό ακριβώς διερευνά και το πρόγραμμα των φοιτητών: την αναγκαιότητα της συνύπαρξης των ποταμών με την πόλη, τις δυνατότητες επαναφυσικοποίησής τους και την ανάδειξή τους σε φυσικό πόρο, δημόσιο χώρο και στοιχείο ανθεκτικότητας και ποιότητας ζωής. Γιατί ίσως το ερώτημα που τίθεται πια σε όλους δεν είναι το «πώς θα ελέγξουμε το ποτάμι», αλλά το «πώς θα μάθουμε ξανά να ζούμε μαζί του.»

#ROH