ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ και ΡΟΗ: Γιατί καταστρέφουν τα ρέματα της Αττικής;

Τα πρόσφατα περιστατικά τοξικής ρύπανσης των νερών του Κηφισού έφεραν στο προσκήνιο το δράμα που εκτυλίσσεται καθημερινά εις βάρος της υγείας του περιβάλλοντος και του πολίτη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Πρόκειται για ένα δράμα που αφορά όλα όσα ρέματα έχουν πια απομείνει στο Λεκανοπέδιο και το οποίο εκτυλίσσεται με την εγκληματική ανοχή των αρμόδιων πολιτειακών οργάνων.

Τα βαθιά αίτια της συνενοχής τους είναι κατά-τι ανθρωπολογικά - η τραγική κρίση αντιπροσώπευσης του πολιτικού συστήματος - και κατά το υπόλοιπο οφειλόμενα στο θεσμικό και λειτουργικό χάος που χαρακτηρίζει διαχρονικά τη χώρα. Θες για το κομφούζιο στο πεδίο των χρήσεων γης λόγω του ελλιπούς χωροταξικού σχεδιασμού, θες για τα αλλοπρόσαλλα πολεοδομικά σχέδια, θες για τη διάχυτη έλλειψη περιβαλλοντικής κουλτούρας και κουλτούρας του νερού, θες για το σημαντικό κόστος μιας πολιτικής ανεξάρτητης από το πελατειακό σύστημα, στην υπηρεσία πραγματικών καταστάσεων κοινωνικών και περιβαλλοντικών αιτημάτων, θες για το μόνιμα ημιτελές αποχετευτικό δίκτυο του Λεκανοπεδίου, τα ρέματα αφέθηκαν ευθύς εξαρχής στην τύχη τους για να θεωρούν αργότερα, με την ασύδοτη επέκταση της σφράγισης του εδάφους του Λεκανοπεδίου, ως οργανικό κομμάτι του αποχετευτικού συστήματος. Γι’ αυτό και δεν συγκινεί περισσότερο από το δέον η τοξική ρύπανση των νερών τους, γι’ αυτό και η προγραμματική μετατροπή τους σε οχετούς για τη συμπλήρωση του αποχετευτικού δικτύου, με ολική καταστροφή του φυσικού τους κεφαλαίου, γι’ αυτό και τους αποδίδουν λιγότερη αξία από μερικά χιλιόμετρα τσιμεντοσωλήνα (sic!!!).

Τι πρέπει να αλλάξει ώστε τα ρέματα να ανακτήσουν τον φυσικό οικοσυστημικό τους ρόλο και τις μοναδικές οικοσυστημικές τους υπηρεσίες και τα υλικά της απορροής και της αποχέτευσης - βρόχινο και υγρά απόβλητα - να υπαχθούν σε μια διαχείριση προς όφελος της υγείας του περιβάλλοντος και του πολίτη; Τι επιτάσσουν ως προς αυτό οι ευρωπαϊκές οδηγίες, οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικράτειας και η διεθνής εμπειρία;

Γιατί καταστρέφουν τα ρέματα της Αττικής;

1 _

Η Αττική είχε κάποτε ένα πυκνό δίκτυο ρεμάτων, 700 περίπου ρυακιών, χειμάρρων και ποταμών. Τα ρέματα θεωρούντο ιεροί χώροι, φιλοξενούσαν ιερά και λειτουργούσαν ως φυσικοί χώροι αναψυχής. Σήμερα απομένουν περίπου 70, το 10% των ρεμάτων που υπήρχαν κάποτε.

2 _

Μέχρι την εκκίνηση της ανάπτυξης της Αθήνας, κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα, τα αττικά ρέματα ήταν σχεδόν άθικτα. Η ταχεία δόμηση και η εξάπλωση της πόλης τα ενσωμάτωσαν στις αναγκαίες υποδομές, είτε ως έδρες δρόμων, είτε ως κομμάτι του ελλιπούς αποχετευτικού δικτύου, είτε για τη συσσώρευση αποβλήτων.

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ για την επιτακτική ανάγκη διάχυτης εφαρμογής της Αποκατάστασης της Φύσης

Η προσπάθεια κατάρτισης μιας στιβαρής μεθοδολογίας για την οικολογική ανάκτηση των υποβαθμισμένων ή και κατεστραμμένων οικοσυστημάτων δεν είναι καινούργια. Η πολυτιμότητα των υγείας των οικοσυστημάτων για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους στο πέρασμα των αιώνων. Έτσι, από την εποχή της απλής διαχείρισης της γης, τις πρώτες προσπάθειες οικολογικής ανάκτησης οικοσυστημάτων από τον Άλντο Λέοπολντ τη δεκαετία του ’30 και την ίδρυση της Διεθνούς Εταιρείας Οικολογικής Αποκατάστασης το 1988, φθάσαμε στην ολοκλήρωση της μεθόδου επαναφυσικοποίησης, ως μοναδικής για την ανάκτηση των οικολογικών διεργασιών του φυσικού κεφαλαίου, στις αρχές δεκαετίας του ’90 και από εκεί στην θεσμοθέτηση της Αποκατάστασης της Φύσης μέσω του σχετικού Κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόλις το 2024 - https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2024/1991/oj?locale=el.

Με την έκρηξη του οικολογικού ζητήματος της τελευταίας 50ετίας και τη συνειδητοποίηση των κινδύνων που ενέχει η άκριτη καταστροφή των οικοσυστημάτων στο όνομα μιας κατ’ ευφημισμό «ανάπτυξης», η μέθοδος της επαναφυσικοποίησης υποβαθμισμένων ή και κατεστραμμένων οικοσυστημάτων κατέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στον αγώνα ανάκτησης της υγείας του περιβάλλοντος. Συστάθηκαν Ινστιτούτα Φυσικής Μηχανικής στην πλειοψηφία των κρατών μελών της Ένωσης, η μέθοδος της επαναφυσικοποίησης θεσμοθετήκε ως μάθημα σε τεχνικά Ινστιτούτα και εκκίνησε ο καθημερινός αγώνας οικολογικής αποκατάστασης μιας πληθώρας κακοποιημένων ποταμών και ρεμάτων, πρανών, υγροτόπων και ευαίσθητων τοπίων, με θαυμαστά αποτελέσματα. Η θεσμοθέτηση του Κανονισμού περί Αποκατάστασης της Φύσης ήρθε στη συνέχεια για να συνοψίσει και να μεταφέρει θεωρητικές προσπάθειες, επιμέρους νομοθετήματα και παρεμβάσεις δεκαετιών στο πεδίο των δεσμευτικών κοινοτικών νόμων, στο όνομα της ανάκτησης και της διατήρησης της υγείας του περιβάλλοντος.

Σε αυτό το σημαντικό κεφάλαιο Οικολογικής Μετάβασης εντάσσεται και η δεξιότεχνη μετατροπή μιας περιοχής γηπέδων γκολφ στην ανατολική ακτή της Μ. Βρετανίας σε Φυσικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής, με χρήση των μεθόδων της επαναφυσικοποίησης ή και της Αποκατάστασης της Φύσης. Σε αυτό το σημαντικό κεφάλαιο θα έπρεπε να ενταχθεί επιτακτικά - και δίχως πολλά-πολλά - η επαναφυσικοποίηση των ρημαγμένων τοπίων της χώρας μας, των υποβαθμισμένων υγροτόπων και των κακοποιημένων ποταμών και ρεμάτων της. Ελάχιστα λόγια και έργα πολλά που λένε.

Ούτε καν στα λόγια!

Εκεί που υπήρχαν 300 στρέμματα γηπέδων γκολφ επεκτείνεται σήμερα ένα εξαίσιο υγροτοπικό οικοσύστημα με καλαμιώνες, λιβάδια και αμμοθίνες γεμάτες παράκτιους θάμνους. Για να διαμορφωθεί το υγροτοπικό οικοσύστημα μετακινήθηκαν 52.000 κ.μ. γης, ποσότητα ίση με τον όγκο 21 ολυμπιακών πισίνων και φυτεύτηκαν περισσότερα από 35.000 ενδημικά φυτά, όπως το ιπποφαές, το σπάρτο, οι γιδοϊτιές και οι ακανθόπρουνοι, ενώ για την επαναφυσικοποίηση των λιβαδιών χρησιμοποιήθηκε η τριγωνέλλα και σπόροι άγριου καρότου, αχίλλειας, λεβαντίνης και κόκκινου τριφυλλιού.

Πρόκειται για το Φυσικό Καταφύγιο Sandilands Nature Reserves, στις ακτές της κομητείας του Λίνκολνσαϊρ, στη Μεγάλη Βρετανία, το οποίο άνοιξε στο κοινό μόλις στις 26 Σεπτεμβρίου, μετά από μία 6ετία δημιουργικού σχεδιασμού, διαβουλεύσεων και έργων Αποκατάστασης της Φύσης - ή επαναφυσικοποίησης αν θέλουμε. Στόχος του εγχειρήματος η ανάκτηση της άγριας ζωής μέσω της δημιουργίας ενός δικτύου διαφορετικών τύπων φυσικού περιβάλλοντος - ενδιαιτημάτων - για τη διαμονή, διατροφή, ανάπαυση και αναπαραγωγή πουλιών, εντόμων, αμφίβιων και άλλων έμβιων.

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ για την απουσία οικολογικής προσέγγισης από τη θεσμική πολιτική της χώρας

- Μπορεί να λειτουργήσει η θεσμική πολιτική προς όφελος της κοινωνίας - του περιβάλλοντος και της οικονομίας - μακριά από τον πολιτικό ακτιβισμό;

- Μπορεί ο πολιτικός ακτιβισμός, αντίστροφα, να πετύχει αιτήματα και στόχους προς όφελος της κοινωνίας δίχως τη στήριξη της θεσμικής πολιτικής;

- Είναι δυνατή η θεμελίωση της θεσμικής πολιτικής στην κανονιστική αντιμετώπιση του οικολογικού ζητήματος – και της προστασίας του περιβάλλοντος - δίχως την αναγκαία ώσμωση με τον πολιτικό ακτιβισμό;

-----------------------------------------

Λέγεται ότι ο πολιτικός ακτιβισμός - θεσμικός/νομικός, μη βίαιη διαμαρτυρία, πολιτική ανυπακοή, ψηφιακός ακτιβισμός - χωρίς θεσμική αποτύπωση κινδυνεύει να παραμείνει αέναη διαμαρτυρία, δίχως την δυνατότητα μετουσίωσης σε μόνιμο δίκαιο και δημόσιες πολιτικές, ενώ η θεσμική πολιτική χωρίς την συνεχή πίεση του πολιτισμού ακτιβισμού τείνει στην αυτοαναφορικότητα και στη δραματική άμβλυνση της κρίσης εκπροσώπησης, ανίκανη να αντιστοιχηθεί με τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές δυναμικές του χώρου.

Η πολιτική ιστορία επιβεβαιώνει ότι η θεσμική πολιτική και ο πολιτικός ακτιβισμός είναι οι δύο όψεις του αυτού νομίσματος, σχεδόν αδύνατο να διαχωριστούν με σαφήνεια, καθόσον η πρώτη τροφοδοτεί τον δεύτερο και ο δεύτερος την πρώτη. Δεν λειτουργούν αποκλειστικά αλλά συμπληρωματικά για την παραγωγή οφέλους για την κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον, καθόσον ο πολιτικός ακτιβισμός αναγνωρίζεται ως η κινητήρια δύναμη μετατροπής των κοινωνικών διεκδικήσεων σε θεσμικές και πολιτειακές αλλαγές.

Λαμπρό παράδειγμα της στενής σχέσης διάδρασης μεταξύ θεσμικής πολιτικής και πολιτικού ακτιβισμού είναι ο Αλεξάντερ Λάνγκερ - 1946-1995 - ένας από τους πρωταγωνιστές του ευρωπαϊκού οικολογισμού και της γένεσης του ιταλικού οικολογικού κινήματος στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ευρωβουλευτής και πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Πράσινης Ομάδας, ο Λάνγκερ δεν αποδέχτηκε ποτέ τον οποιοδήποτε τύπο αυτοαναφορικότητας της θεσμικής εξουσίας, αλλά βίωσε τη θεσμική πολιτική δράση και τον πολιτικό ακτιβισμό ως είδος προκεχωρημένου φυλακίου πέρα από κάθε λογική μηχανισμού. Για τον Λάνγκερ η θεσμική πολιτική δράση δεν πήγαζε από «τα πάνω» αλλά από «τα κάτω», από την κοινωνία και τον πολιτικό ακτιβισμό. Γνώριζε ότι η πολιτική εξουσία απομονώνει, ότι η πραγματική δύναμη αλλαγής έγκειται στην οργανωμένη, μη βίαιη, κοινωνία των πολιτών και ότι η θεσμική πολιτική δράση είναι χρήσιμη μόνο όταν μεταφράζει τον πολιτικό ακτιβισμό σε κανονιστικά πλαίσια προς όφελος των κοινωνικών και περιβαλλοντικών αιτημάτων.

Η πολιτική ιστορία μπορεί μεν να καταγράφει ότι οι κοινωνικές και περιβαλλοντικές διεκδικήσεις μετατρέπονται σε θεσμικές και πολιτειακές αλλαγές όπου η συλλογική πίεση του πολιτικού ακτιβισμού οδηγεί τη θεσμική πολιτική σε αλλαγή πορείας, αλλά η πολιτική ιστορία της βαριά απορρυθμισμένης δημοκρατίας μας καταγράφει άλλα.

Ο πολιτικός ακτιβισμός δεν ήταν ποτέ στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, όπως και οι περιβαλλοντικές θεματικές, οι περιβαλλοντικές πολιτικές, το περιβάλλον και η προστασία του. Αποτέλεσε και αποτελεί φαινόμενο στα όρια του γραφικού για ένα φαρδύ κομμάτι του πολιτικού συστήματος, ενώ για ένα άλλο - εξίσου σημαντικό - αντικείμενο κυνικής πολιτικής εκμετάλλευσης έως το άνοιγμα της κάλπης, με τις περιβαλλοντικές πολιτικές να αντιμετωπίζονται από αμφότερα με αδιαφορία εάν όχι με εμφανή εχθρότητα. Τα παραδείγματα πολλά και απ’ όλα τα πεδία που απαιτούν σφριγηλές περιβαλλοντικές πολιτικές: ρέματα και ποτάμια, παράκτια μέτωπα και αιγιαλοί, υδατικοί πόροι και απορρίμματα, ενέργεια, δάση ή και αστικό πράσινο, για παράδειγμα.

Φθάσαμε έτσι στη σημερινή πολιτική συγκυρία, στο κατώφλι των προσεχών βουλευτικών εκλογών, με τις διακηρύξεις, τις ανακοινώσεις και τα «προγράμματα» του συνόλου των «μετόχων» της θεσμικής πολιτικής είτε εμφατικά κενά της όποιας περιβαλλοντικής διάστασης, είτε πλήρη των πλέον αντιπεριβαλλοντικών προσεγγίσεων στο όνομα μιας παρωχημένης «ανάπτυξης», καταδικασμένης από τη διεθνή εμπειρία: Εξορύξεις, λιγνίτης, ανεξέλεγκτη χωροθέτηση ΑΠΕ υψηλού περιβαλλοντικού αποτυπώματος, τα γνωστά «αντιπλημμυρικά», εντατική αγροκτηνοτροφία, άκριτη τουριστική ανάπτυξη, αδιαφορία για το χωροταξικό χάος της χώρας, ή και κυνήγι.

Ακόμη μια παρέμβαση για την ρύπανση των αττικών ρεμάτων

Ακόμη μια παρέμβαση για το πρόσφατο περιστατικό ρύπανσης του Κηφισού και τη διαχρονική, καταστροφική, ρύπανση των αττικών ρεμάτων. Αυτή τη φορά στην εκπομπή «ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΕΧΕΙΣ ΛΟΓΟ» της εξαιρετικής δημοσιογράφου Μαρίας Αμπατζή, μόλις προχθές Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, στο φιλόξενο τηλεοπτικό σταθμό BLUE SKY.

Είναι πιά καιρός να μπουν στην άκρη οι άκαπνες «διαπιστώσεις», οι άσκοπες «εκκλήσεις» και τα παχιά «λόγια του αέρα» και να καταθέσουν οι γνωστοί - σε όλους - ΑΡΜΟΔΙΟΙ το σχέδιο αντιμετώπισης της αέναης καταστροφής του φυσικού μας κεφαλαίου και της υπονόμευσης της δημόσιας υγείας αυτού του είδους.

Εμείς θα τους το καταθέσουμε δημόσια για μία ακόμη φορά: Η αποτελεσματική αντιμετώπιση του δραματικού προβλήματος της τοξικής ρύπανσης των αττικών ρεμάτων απαιτεί, δίχως αναβολές και δίχως καθυστερήσεις, τα εξής παρακάτω:

- Την άμεση ενεργοποίηση της Αστυνόμευσης των Ρεμάτων από την Περιφέρεια Αττικής έτσι όπως ορίζει ο νόμος,

- την οριζόντια επιβολή της ανακύκλωσης υδατικών πόρων και υγρών απόβλητων σε αστικό επίπεδο,

- την απενεργοποίηση όλων των διασυνδέσεων στα ελάχιστα απομείναντα αττικά ρέματα και κυρίως,

- την ριζική αλλαγή οπτικής σχετικά με τη θεώρηση και διαχείριση των ρεμάτων. Τα ρέματα θα πρέπει να πάψουν να αποτελούν για την Πολιτεία οργανικό τμήμα του αποχετευτικού δικτύου και να ανακηρυχθούν ξεκάθαρα, για ακόμη μια φορά – με ένα νόμο και ένα άρθρο – «απείραχτοι» προστατευόμενοι οικότοποι και ευαίσθητα τοπία.

ΥΓ. Καλύτερα να απόσχουν από δημόσιες δηλώσεις κάποια υψηλόβαθμα στελέχη του ΥΠΕΝ γιατί όσο μιλάνε τόσο μας εμπεδώνουν την πεποίθηση ότι το περιβάλλον σε αυτή τη χώρα δεν έχει καμία τύχη. Τσάμπα τους πληρώνουμε!

#ROH

#Polites_yper_ton_rematon

#Oikologiki_Symmaxia

#oikologikisymmaxia

«Οικολογική Συμμαχία».

- Για την «Οικολογική Μετάβαση» σε μία κοινωνία βιώσιμης ευημερίας.

- Για τον άνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

- Για τον κόσμο που μπορεί να γίνει.

contact@oikologiki-symmaxia.gr

Επίσκεψη/Ξενάγηση φοιτητών του Δημόσιου Ελβετικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου - USI του Λουγκάνο στον Κηφισό

Χθες, Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, ομάδα 27 φοιτητών της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ του Δημόσιου Ελβετικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου USI, του Λουγκάνο - https://www.facebook.com/usiuniversity/?locale=it_IT, επισκέφτηκε τον Κηφισό σε συνέχεια εγκάρδιας συνεννόησης με το Σύλλογο Πολιτών υπέρ των Ρεμάτων – Ροή.

Στόχος της επίσκεψης η εκπόνηση προγράμματος σχετικά με τους δημόσιους χώρους Δήμων του Λεκανοπεδίου και τους δρόμους του νερού τους. Ο ομάδα των φοιτητών συνοδευόταν από τους καθηγητές τους και τους συντονιστές του προγράμματος, τους υποδέχτηκαν η Πρόεδρος του Σωματείου, Χρυσάνθη Γεωργίου, ο Αντιπρόεδρος, Γιώργος Δημητρίου, η Γραμματέας Λεμονιά Βασιλάκη και τα μέλη Τ.Συκουτρής, Μ.Υφαντή και Α. Υφαντής και τους ξενάγησαν σε ένα διαφορετικό οδοιπορικό κατά μήκος του ποταμού.

«Ξεκινήσαμε από τον εγκιβωτισμένο και τεχνικά διευθετημένο ποταμό και φτάσαμε στο φυσικό, ελεύθερο, τμήμα του, εκεί όπου το νερό, η παρόχθια βλάστηση και η άγρια ζωή εξακολουθούν να συνυπάρχουν μέσα στον πυκνό αστικό ιστό», δήλωσε η Πρόεδρος του Συλλόγου Χρυσάνθη Γεωργίου. «Οι εικόνες, οι αντιθέσεις και όσα συναντήσαμε στη διαδρομή γέννησαν εντυπώσεις, απορίες και μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση: Πώς αντιμετωπίζει η πόλη τα ποτάμια της; Πώς διαχειρίζεται τα νερά της; Είναι τα ποτάμια απλώς αγωγοί που πρέπει να απομακρύνουν γρήγορα το νερό ή ζωντανά οικοσυστήματα και πολύτιμοι χώροι της πόλης; Και ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της αρχιτεκτονικής και του αστικού σχεδιασμού σε αυτή την αλλαγή;»

Αυτό ακριβώς διερευνά και το πρόγραμμα των φοιτητών: την αναγκαιότητα της συνύπαρξης των ποταμών με την πόλη, τις δυνατότητες επαναφυσικοποίησής τους και την ανάδειξή τους σε φυσικό πόρο, δημόσιο χώρο και στοιχείο ανθεκτικότητας και ποιότητας ζωής. Γιατί ίσως το ερώτημα που τίθεται πια σε όλους δεν είναι το «πώς θα ελέγξουμε το ποτάμι», αλλά το «πώς θα μάθουμε ξανά να ζούμε μαζί του.»

#ROH

#Polites_yper_ton_rematon

#Oikologiki_Symmaxia

#oikologikisymmaxia

«Οικολογική Συμμαχία».

- Για την «Οικολογική Μετάβαση» σε μία κοινωνία βιώσιμης ευημερίας.

- Για τον άνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

- Για τον κόσμο που μπορεί να γίνει.

contact@oikologiki-symmaxia.gr

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΚΗΦΙΣΟΥ.

Για κάθε περιστασιακό «αγανακτισμένο», κάθε δήθεν ευαισθητοποιημένο, κάθε ξερόλα και κάθε δεξιοτέχνη στην επικοινωνιακή εξαπάτηση.

----------------------------------------

Παρέμβαση του Γιώργου Δημητρίου, Αντιπροέδρου του Συλλόγου Πολιτών υπέρ των Ρεμάτων - Ροή και πρ. Περιφερειακού Συμβούλου ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ, στο Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού BLUE SKY, της Τετάρτης 23 Σεπτεμβρίου 2026, με αφορμή το τελευταίο σοβαρό περιστατικό ρύπανσης του Κηφισού,

- Σχεδόν καθημερινά τα περιστατικά σοβαρής ρύπανσης των αττικών ρεμάτων, πάμπολλες οι καταγγελίες αλλά δίχως ουσιαστικό αντίκρισμα.

- Πολυεπίπεδες οι επιπτώσεις της ρύπανσης - στη δημόσια υγεία, στον υδροφόρο ορίζοντα, στη διατροφική αλυσίδα, στην πανίδα και χλωρίδα των υγροσκοπικών οικοσυστημάτων.

- Άγνωστος ο πραγματικός αριθμός των νόμιμων και παράνομων διασυνδέσεων στα λιγοστά πια ρέματα της Αττικής.

- Ανύπαρκτη η προβλεπόμενη από το νόμο ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΡΕΜΑΤΩΝ, αποκλειστικής αρμοδιότητας της Περιφέρειας Αττικής - ΠΔ 18/1924, Π.Δ./24.2.1932 και όλες τις περιοδικές εγκύκλιοι της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, εγκύκλιος ΥΠΕΧΩΔΕ Δ7α/οικ.3147/ΕΓΚ.33/12-10-98, Εγκύκλιος Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας 2024.

Η αντιμετώπιση του δραματικού προβλήματος της τοξικής ρύπανσης των αττικών ρεμάτων και, επακολούθως, της υπονόμευσης του φυσικού κεφαλαίου μας και της δημόσιας υγείας, δεν απαιτεί πια, ούτε μετρήσεις, ούτε καταγγελίες, ούτε πρωτόκολλα, ούτε τις κούφιες διακηρύξεις της Περιφερειακής Διοίκησης Αττικής, αλλά τα παρακάτω, δίχως αναβολές και δίχως καθυστερήσεις:

- Την άμεση ενεργοποίηση της Αστυνόμευσης των Ρεμάτων από την Περιφέρεια Αττικής έτσι όπως ορίζει ο νόμος,

- την οριζόντια επιβολή της ανακύκλωσης υδατικών πόρων και υγρών απόβλητων σε αστικό επίπεδο,

- την απενεργοποίηση όλων των διασυνδέσεων στα ελάχιστα απομείναντα αττικά ρέματα και κυρίως,

- την ριζική αλλαγή οπτικής σχετικά με τη θεώρηση και διαχείριση των ρεμάτων. Τα ρέματα θα πρέπει να πάψουν να αποτελούν για την Πολιτεία οργανικό τμήμα του αποχετευτικού δικτύου και να ανακηρυχθούν ξεκάθαρα, για ακόμη μια φορά – με ένα νόμο και ένα άρθρο – «απείραχτοι» προστατευόμενοι οικότοποι και ευαίσθητα τοπία.

Σε κάθε περίπτωση, ευχαριστούμε θερμά τον δημοσιογράφο Γιάννη Ευσταθίου για την πρόσκληση συμμετοχής στο Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του BLUE SKY, της Τετάρτης 23 Σεπτεμβρίου 2026.

Το βίντεο της πaρέμβασης εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=DS0EDHFydrw

#ROH

#Polites_yper_ton_rematon

#Oikologiki_Symmaxia

#oikologikisymmaxia

«Οικολογική Συμμαχία».

- Για την «Οικολογική Μετάβαση» σε μία κοινωνία βιώσιμης ευημερίας.

- Για τον άνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

- Για τον κόσμο που μπορεί να γίνει.

contact@oikologiki-symmaxia.gr

H Βαρκελώνη ανακυκλώνει και αναγεννά σε πόσιμο τα γκρίζα νερά της πόλης!

Με καθυστέρηση μερικών δεκάδων ετών, η ΕΥΔΑΠ ανακοίνωσε τον περασμένο Απρίλιο την πρόθεση ετοιμασίας μιας μελέτης αναβάθμισης της Ψυτάλλειας με την εισαγωγή τεταρτοβάθμια επεξεργασίας των λυμάτων και την παραγωγή έως και 750.000 κ.μ. νερού ημερησίως - για βιομηχανικούς και αρδευτικούς σκοπούς – που, όπως ανακοινώνει, θα συμβάλλουν στην αποσυμφόρηση των δικτύων του πόσιμου νερού της Αττικής και θα δημιουργήσουν νέες δυνατότητες ενίσχυσης του υδροφόρου ορίζοντα.

Η ετεροχρονισμένη ανακοίνωση της ΕΥΔΑΠ δεν αποτελεί παράδοξο αλλά το τραγικό σύμπτωμα της υστέρησης της χώρας στο πεδίο της κυκλικής οικονομίας των υδατικών πόρων, από κάθε άποψη και για κάθε τύπο χρήσης - οικιακής, αστικής, βιομηχανικής ή και αγροκτηνοτροφικής.

- Θες για το παρωχημένο θεσμικό πλαίσιο, σχετικό με την ανακύκλωση και την επαναχρησιμοποίηση του νερού, βάσει μιας Κοινής Υπουργικής Απόφασης του 2011 - ΚΥΑ 145116/2011;

- Θες για την παντελή έλλειψη μιας πλατιάς κουλτούρας του νερού και στην επακόλουθη αδυνατότητα αντίληψης ότι οι υδατικοί πόροι αποτελούν στρατηγικό εργαλείο για κάθε κοινωνικό, περιβαλλοντικό και οικονομικό σύστημα;

- Θες για το διαχρονικό πρόβλημα της κρίσης αντιπροσώπευσης, της καταστροφικής έλλειψης αντιστοιχίας μεταξύ των κοινωνικών και περιβαλλοντικών δυναμικών του χώρου και της θεσμικής τους εκπροσώπησης;

Θες αυτό ή θες και κάτι άλλο, η πραγματικότητα είναι ότι η κυκλική οικονομία των υδατικών πόρων είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη στη χώρα, με τη διαχείριση τους αγκυρωμένη στο παρωχημένο γραμμικό μοντέλο «άντληση - χρήση – απόρριψη» και τις ανυπολόγιστες επιπτώσεις της σε επίπεδο προστασίας του κύκλου των υδάτων από την πηγή έως τη θάλασσα, της εξοικονόμησης υδατικών πόρων, της συγκράτησης των υδάτων στο έδαφος, της πρόληψης της ρύπανσης, της διασφάλισης της ανθεκτικότητας στις πλημμύρες, στην ξηρασία και στη λειψυδρία, στην υγεία του φυσικού κεφαλαίου και της βιοποικιλότητας, στην προστασία της διατροφικής αλυσίδας και σε εκείνη της δημόσιας υγείας - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2026/05/blog-post_22.html

Και όλα αυτά όταν σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, όπου η πολιτική τίθεται αβλέπως στην υπηρεσία του περιβάλλοντος και του πολίτη, η κυκλική οικονομία των υδατικών πόρων δεν αποτελεί μόνο καθημερινότητα αλλά και το κατεξοχήν εργαλείο δημιουργίας μιας βιώσιμης, ανθεκτικής και έξυπνης υδατικής οικονομίας και οικονομίας. Όπως στην Βαρκελώνη.

-----------------------------------------------------------

Από τον νιπτήρα στο ποτήρι!

Στο Δήμο Μολίνς ντε Ρέι, σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από το κέντρο της Βαρκελώνης, εφαρμόζεται μία πρωτοπόρα μέθοδος ανακύκλωσης και επανάχρησης των γκρίζων νερών – από νιπτήρες, μπανιέρες, πλυντήρια και νεροχύτες - για την παραγωγή πόσιμου.

Τα γκρίζα νερά του Δήμου συλλέγονται, καθαρίζονται και φιλτράρονται, μέσω μιας πολύπλοκης διαδικασίας φυσικής και τεχνολογικής αναγέννησης για να διοχετευτούν στη συνέχεια στον παρακείμενο ποταμό Λιοβρεγάτ και να αναμιχθούν με το νερό των πηγών και της βροχής. Οκτώ χιλιόμετρα πιο κάτω το νερό του ποταμού αλιεύεται, υποβάλλεται σε ακόμα ένα κύκλο επεξεργασίας με χρήση εξαιρετικά προηγμένων τεχνικών - όπως η αντίστροφη όσμωση και η απολύμανση με υπεριώδη ακτινοβολία που το καθιστούν 100% ασφαλές σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - και διοχετεύεται, ως πόσιμο, στο δίκτυο ύδρευσης 3 εκατομμυρίων πολιτών! Η όλη διαδικασία χαρακτηρίζεται ως έμμεση επαναχρησιμοποίηση νερού, καθόσον παρεμβάλλεται το ποτάμι, ως αραιωτικό και του φίλτρο, μεταξύ των γκρίζων νερών και της βρύσης.

ΊΟΣ: Συνέντευξη στην εφημερίδα «Η Εποχή» του Γιώργου Δημητρίου, Αντιπροέδρου του Σωματείου Save Ios, πρώην επικεφαλής Οικολογικής Συμμαχίας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «Η ΕΠΟΧΗ» της 12-13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026

Σε μόλις δύο παραγράφους - απάντηση σε 2 επίκαιρες ερωτήσεις της δημοσιογράφου - το «μυστικό» των επιτυχιών του 11χρονου αγώνα ενάντια στην αυθαίρετη και συστηματική καταστροφή του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου της Ίου: Από τη αρχική συγκρότηση μιας ομάδας κάποιων ατόμων και ορισμένων συλλογικοτήτων, με ξεχωριστές και αλληλοσυμπληρούμενες δεξιότητες, σε θαυμαστή συνέργεια και σκληρή δουλειά, στην τελική παγίωση ενός μοντέλου πολυεπίπεδης δράσης, αποτελεσματικού και για τον οποιοδήποτε άλλο τόπο υποψήφιο περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Από τον Σύνδεσμο Ιητών και κάποιους «θαρραλέους» οικολογιστές στο Σωματείο Save Ios, στην εντατικοποίηση του αγώνα και στις πρόσφατες βαριές, καραμπινάτες, διοικητικές κυρώσεις στα πλέον παρανοϊκά έργα κυριολεκτικής κατεδάφισης αρχέγονων τοπίων με όρους «επένδυσης»: Συνέντευξη του Αντιπροέδρου του Save Ios, Γιώργου Δημητρίου, στην εφημερίδα «Η Εποχή» και στη δημοσιογράφο Μαρία Λύκουρα.

https://epohi.gr/.../ios-gia-na-gyrisei-i-nomimotita.../

------------------------------------------------

Ίος: Για να γυρίσει η… νομιμότητα θέλει δουλειά πολλή

της Μαρία Λύκουρα

*Λεζάντα: Παρέμβαση με πανό στην προς κατεδάφιση γέφυρα τον Δεκαπενταύγουστο. «Kύκλοι» του «επενδυτή» είδαν ταραξίες να αναστατώνουν τους λουόμενους και έσπευσαν να στείλουν σχετικό κείμενο σε σάιτ…

*Μότο: Το εξαιρετικής ομορφιάς νησί αποτελεί δυστυχώς τραγικό παράδειγμα αυθαίρετης και αντιαισθητικής τουριστικής ανάπτυξης ελέω του «επενδυτή», που την τελευταία εικοσιπενταετία έχει εξαγοράσει μια τεράστια έκταση.

Η Ίος, το νησί των Κυκλάδων που εδώ και χρόνια έχει γίνει συνώνυμο της πολεοδομικής αυθαιρεσίας, βρέθηκε και φέτος το καλοκαίρι στην επικαιρότητα, για τους σωστούς αυτή τη φορά λόγους. Το εξαιρετικής ομορφιάς νησί αποτελεί δυστυχώς τραγικό παράδειγμα αυθαίρετης και αντιαισθητικής τουριστικής ανάπτυξης ελέω του «επενδυτή», που την τελευταία εικοσιπενταετία έχει εξαγοράσει μια τεράστια έκταση, η οποία υπολογίζεται κοντά στο 25% με 30% της συνολικής επιφάνειας του νησιού.

Άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο και συλλογικότητες είδαν φέτος το καλοκαίρι τις επίμονες προσπάθειες ετών να φέρνουν αποτέλεσμα. Είδαν να εφαρμόζονται οι νόμοι και να τιμωρείται η επιδεικτική αδιαφορία του «επενδυτή» απέναντί τους.

Η Κτηματική Υπηρεσία προχώρησε στην έκδοση πρωτοκόλλου κατεδάφισης για την παράνομη γέφυρα που συνδέει την παραλία Κουμπάρα με το νησάκι Διακοφτό και πλήθος άλλων αυθαίρετων κατασκευών (όπως πισίνες σε σχήμα καρδιάς λαξευμένες στους βράχους).

Επίσης, η οικία του «επενδυτή» στο Διακοφτό και το Pathos Club χαρακτηρίστηκαν αυθαίρετα και κατεδαφιστέα στο μεγαλύτερο μέρος τους, καθώς είχαν κατασκευαστεί με μεγάλες παρεκκλίσεις από τις οικοδομικές άδειες. Η Πολεοδομία Θήρας επέβαλε μάλιστα και μεγάλα πρόστιμα για τα κτίσματα αυτά, όπως ορίζει ο νόμος: πρόστιμα ανέγερσης που πλησιάζουν τα 2,5 εκατομμύρια ευρώ και πρόστιμα διατήρησης που ξεπερνούν τα 1,2 εκατομμύρια ευρώ ανά έτος.

Ο «επενδυτής» καλείται να κατεδαφίσει τις παράνομες κατασκευές, διαφορετικά οι αρμόδιες υπηρεσίες θα προχωρήσουν στην εκτέλεση των αποφάσεων με κόστος που θα επιβαρύνει τον ίδιο.

Μοντέλο πολυεπίπεδης δράσης

Για τις εξελίξεις μιλήσαμε με τον Γιώργο Δημητρίου, αντιπρόεδρο του Save Ios, άνθρωπο που έχει συμβάλει στον αγώνα για την ανάδειξη των αυθαιρεσιών αρκετά χρόνια και πριν από την ίδρυση του σωματείου.

Όπως μας είπε, «κατά έναν εντελώς παράδοξο τρόπο, η “περιπέτεια” των αγώνων οδήγησε στην ανάδειξη ενός –ας πούμε– μοντέλου αγώνα για την προστασία της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς ενός τόπου από την αλόγιστη καταστροφή των περιώνυμων “επένδυσεων”, που αφορά τη θαυμαστή συνέργεια κάποιων ατόμων και συλλογικοτήτων με ξεχωριστές και αλληλοσυμπληρούμενες δεξιότητες.