Την
εποχή της επανεκτίμησης του αστικού βρόχινου ως πόρου πολύτιμου και της συστηματικής
του αξιοποίησης μέσω της κυκλικής οικονομίας, η επακόλουθη ελαχιστοποίηση της
επιφανειακής απορροής έκλεισε οριστικά τον κύκλο του ψευδοδιλλήματος της
υποτιθέμενης σύγκρουσης μεταξύ της φυσικότητας των δρόμων του νερού και του
ζητήματος της υδραυλικής ασφάλειας, που κυριάρχησε για δεκαετίες στο πεδίο των πολιτικών αντιπλημμυρικής προστασίας
δίνοντας
το άλλοθι σε παρεμβάσεις καταστροφικών επιπτώσεων σε επίπεδο πανίδας, χλωρίδας,
βιοποικιλότητας, τοπίου, μικροκλίματος, ανθεκτικότητας και, εντέλει, ποιότητας
ζωής.
Η «αντιπλημμυρική
θωράκιση» διαχύθηκε στον αστικό ιστό ως αντικείμενο και έργο Αστικού Σχεδιασμού
- https://oikosymmaxia.blogspot.com/2026/05/elmer-avenue-project.html - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2025/11/blog-post_13.html - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2025/10/blog-post_29.html - ρέματα
και ποτάμια απελευθερώθηκαν από τον ρόλο του οργανικού κομματιού του
αποχετευτικού συστήματος για να ανακηρυχθούν - επίσημα - ως ζωντανοί οργανισμοί και βασικοί παράγοντες
ανάκτησης της ανθεκτικότητας στην κλιματική αλλαγή, ως ευαίσθητα
τοπία και πολύπλοκα συστήματα πόρων που ενσωματώνουν περιβαλλοντικές,
οικολογικές και χωρικές αξίες, περιβαλλοντικών, οικολογικών και χωρικών σχέσεων
αλλά και ως σημαντικοί συντελεστές της «Επιστροφής στο Χώρο» και των παρεμβάσεων
Χωρικής Αναγέννησης.
Ένα
από τα πλέον λαμπρά παραδείγματα «απελευθερωμένου» ποταμού που ανάχθηκε σε πυρήνα
πολυεπίπεδης Χωρικής Αναγέννησης είναι εκείνο του ποταμού Deûle, στην μητροπολιτική
περιοχής της Λιλ, στη Γαλλία: Αναγεννημένος σε επίπεδο οικοσυστήματος, χρησιμοποιήθηκε
ως ραχοκοκαλιά για την δημιουργία ενός σπουδαίου συστήματος Υγροτοπικού Πάρκου
κατά μήκος της ροής του, που ανασύρει από την υποβάθμιση τον μεταβιομηχανικό περιαστικό
ιστό της πόλης και τις κατεστραμμένες φυσικές και γεωργικές εκτάσεις της
περιοχής, σε ένα θαυμαστό mix
φυσικού
περιβάλλοντος, αντιπλημμυρικότητας, οικολογικής καλλιέργειας, αγροτουρισμού και
ψυχαγωγίας.
Και
αυτά όταν, σε μοναστική απομόνωση από τις διεθνείς εξελίξεις, η ελληνική Πολιτεία και οι
κεντρικές και περιφερειακές της διοικήσεις, συνεχίζουν ευλαβικά στον παρωχημένο
δρόμο της άκρατης τεχνικοποίησης, σφράγισης και αδιαβροχοποίησης του εδάφους, της
θεώρησης του αστικού βρόχινου ως απόβλητου και, κατ’ ακολουθία, της υλοποίησης σκόρπιων
«έργων» οχετοποίησης του εναπομείναντος φυσικού κεφαλαίου ποταμών και ρεμάτων
στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης αντιπλημμυρικής θωράκισης, με μόνο σίγουρο την συστηματική
κατακρήμνιση της ποιότητας ζωής του πολίτη. Γιατί γι’ αυτούς, ρέματα και
ποτάμια συνεχίζουν να είναι αποχέτευση και υδροσωλήνες και όχι οικότοποι και
δημιουργοί τοπίου.
Ευρωπαϊκό
Βραβείο Τοπίου 2009 «Parc de la Deûle»: Ρέματα
και ποτάμια δεν είναι ούτε αποχέτευση ούτε υδροσωλήνες!
Το 2009
το Συμβούλιο της Ευρώπης απένειμε το περιώνυμο Βραβείο της Ευρωπαϊκής
Σύμβασης για το Τοπίο στις πολιτειακές αρχές της γαλλικής Λιλ για
μία εμφατική μετατροπή 7000 στρεμμάτων σε περιαστικό Πάρκο, το
περίφημο Parc de la Deûle.







