Παρά τις αλλεπάλληλες Οδηγίες και τη σειρά Κανονισμών ΕΕ,
από το 1991έως σήμερα, το καυτό ζήτημα της βιώσιμης διαχείρισης των υδατικών
πόρων παραμένει σχεδόν ανέγγιχτο στη χώρα μας. Μεταξύ άνευρων συνθημάτων,
τετριμμένων διακηρύξεων και παρωχημένων διαπιστώσεων, τα ρέματα οχετοποιούνται
για να αδειάσουν το βρόχινο, λύματα και το νερό πηγών στη θάλασσα, τα αστικά
και βιομηχανικά λύματα εξακολουθούν να θεωρούνται ενοχλητικά απόβλητα, ο
αγροκτηνοτροφικός τομέας στεγνώνει τους υδροφορείς και μολύνει έδαφος και
υγρότοπους, ενώ όλες οι αστικές χρήσεις του νερού βασίζονται σχεδόν
αποκλειστικά στο πόσιμο. Και όλα αυτά με τον έλεγχο του υδατικού μας
αποτυπώματος σχεδόν ανύπαρκτο, τη θαυματουργή κυκλική οικονομία των υδατικών
πόρων πρακτικά άγνωστη και την διασφάλιση της υγείας, της προστασίας του φυσικού
κεφαλαίου και της δημιουργίας μιας πραγματικής οικονομίας, ζητήματα ελάχιστης ή
και καμίας σημασίας.
----------------------------------------------------------
Αδιάφορο το Υδατικό Αποτύπωμα, άγνωστη η Κυκλική
Οικονομία!
- Κάποιοι
ξημεροβραδιάζονται υπολογίζοντας τις αυξομειώσεις των αποθεμάτων των
ταμιευτήρων που υδροδοτούν την Αττική,
- άλλοι μελετώντας
τις προβλέψεις για τις προσεχείς βροχοπτώσεις,
- κάποιοι
άλλοι ανάγουν το ζήτημα του νερού σε ζήτημα σχεδιασμού, χρηματοδοτήσεων,
τιμολόγησης ή και υποδομών,
- από τον
Περιφερειάρχη της μεγαλύτερης Περιφέρειας της χώρας δεν περνάει καν
η ιδέα ότι τα περίφημα αντιπλημμυρικά - για τα οποία κομπάζει όπου
βρεθεί και όπου σταθεί - δεν αποτελούν παρά ότι το χειρότερο από τη σκοπιά της
εξοικονόμησης υδατικών πόρων, πλέον της τραγικής καταστροφής φυσικού
κεφαλαίου,
- το
κυβερνητικό ΥΠΕΝ ονειρεύεται εκτροπές ποταμών και νέους
ταμιευτήρες, γεωτρήσεις και αφαλατώσεις,
- ο Πρωθυπουργός
υπόσχεται «εθνικούς σχεδιασμούς» και ριζικές αλλαγές μοντέλου
διαχείρισης,
αλλά λίγοι
θεωρούν ότι η αντιμετώπιση του ζητήματος του νερού απαιτεί κατά κύριο λόγο τη βελτιστοποίηση
της κατανάλωσης και ακόμη λιγότεροι εμμένουν στο ότι η φύση του νερού
ταυτίζεται με την εξοικονόμηση και την κυκλική οικονομία, από το βρόχινο
έως την τελευταία σταγόνα υγρού απόβλητου, με αδιάψευστο «μετρητή» το περίφημο
Υδατικό Αποτύπωμα του πολίτη, της κοινότητας και της χώρας.
Για το
Υδατικό Αποτύπωμα της χώρας λέγονται και γράφονται ελάχιστα, ελάχιστα γράφονται
και για την κατά κεφαλή ημερήσια κατανάλωση νερού και το υψηλό κατά
κεφαλή ημερήσιο υδατικό αποτύπωμα, ενώ σχεδόν τίποτα για την δραματική
ανάγκη οριζόντιας θεσμοθέτησης της κυκλικής οικονομίας των υδάτινων
πόρων, παντού, σε όλα και για όλα.
1. Κάθε Έλληνας
χρησιμοποιεί ημερησίως για τις ανάγκες του γύρω στα 324 λίτρα νερού, έναντι
των 215 της Ιταλίας.
2. Η μέση
ημερήσια κατανάλωση του κάθε Έλληνα εκτοξεύεται στα 6.400 λίτρα
νερού εάν σε αυτά που χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του προστεθεί και η ποσότητα
του νερού που του αντιστοιχεί από τα προϊόντα και τις υπηρεσίες
που χρησιμοποιεί. Το ογκώδες κατά κεφαλή ημερήσιο υδατικό αποτύπωμα της
χώρας την κατατάσσει στην 6η θέση μεταξύ των 28 κρατών
μελών ΕΕ, μετά το Λουξεμβούργο και την Πορτογαλία που
κατέχουν την 1η θέση με 6.900 λίτρα, την Ισπανία
που κατέχει την 3η με 6.700 λίτρα και τις Κύπρο
και Ουγγαρία που κατέχουν την 4η και την 5η
με 6.500 λίτρα.
Το Υδατικό
Αποτύπωμα συνιστά τον κρισιμότερο δείκτη των επιπτώσεων του κύκλου
ζωής ενός ατόμου ή μιας κοινότητας στην υγεία των υδατικών πόρων
και το σημαντικότερο εργαλείο καθοδήγησης των ηθικών και υπεύθυνων επιλογών σχετικά
με την κατανάλωση των υδατικών πόρων, με την αντιμετώπιση της υδατικής
πίεσης, τη διασφάλιση της βιώσιμης διαχείρισης τους και, εν τέλει, με την
αξιολόγηση της αειφορίας του περιβάλλοντος. Η συστηματική αύξηση του
Υδατικού Αποτυπώματος ενέχει εύλογα σοβαρές περιβαλλοντικές, κοινωνικές
και οικονομικές επιπτώσεις και καταδεικνύει:
- Την εντατική,
μη ισορροπημένη, κατανάλωση υδατικών πόρων - άμεση και έμμεση, επιφανειακών
και υπόγειων, είτε βρόχινου, είτε υδροφόρου ορίζοντα, είτε ρεμάτων
λιμνών και ποταμών,
- ένα υψηλό
βαθμό ρύπανσης λόγω της υψηλής ποσότητας υδατικών πόρων που απαιτεί η
απορρύπανση των παραγωγικών διαδικασιών και,
- τη διάχυτη
περιβαλλοντική υποβάθμιση λόγω της σοβαρής πίεσης που ασκείται στους
υδάτινους πόρους, με πρώτη επίπτωση τα φαινόμενα ξηρασίας/λειψυδρίας.
Είναι
προφανές ότι η δραστική μείωση του υδατικού αποτυπώματος μιας κοινότητας
δεν απαιτεί μόνο την αλλαγή στυλ ζωής στην κατεύθυνση βιώσιμων επιλογών
ως προς τη χρήση των υδατικών πόρων - μείωση της σπατάλης, επιλογή
διατροφικών μοντέλων και υπηρεσιών που απαιτούν την ορθολογική χρήση του νερού
κ.λπ. - αλλά και την οριζόντια θεσμοθέτηση πολιτικών σε θέση να
συνδράμουν στη διατήρηση ενός χαμηλού υδατικού αποτυπώματος προς όφελος
της προστασίας των υδατικών πόρων και, παρεμπιπτόντως, του ανθρώπου
και του περιβάλλοντος. Εάν δε αυτό αποτελεί καθολική υποχρέωση, δεδομένης
της κρίσιμης κατάστασης των υδατικών πόρων και της κλιματικής κρίσης,
συνιστά αναγκαστική επιλογή για μία χώρα όπως η Ελλάδα, που καταχωρείται
διεθνώς μεταξύ των πλέον σπάταλων στο πεδίο της κατανάλωσης νερού.














