Τον Σεπτέμβριο
2020 η Η/Δ της 25ης Συνεδρίασης του τότε Περιφερειακού
Συμβουλίου είχε ως θέμα τη συζήτηση για το πρόβλημα της δυσοσμίας στην
περιοχή των «Λιπασμάτων». Κατατέθηκαν στο τέλος 2 ψηφίσματα, ένα
από το Δήμο Κερατσινίου - Δραπετσώνας - που ανέλαβε να καταθέσει
η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ - και ένα από την Περιφερειακή Διοίκηση. Το
ψήφισμα του Δήμου ζητούσε την απομάκρυνση των δεξαμενών καυσίμων - «καζανιών»
- από τον οικιστικό ιστό του Περάματος μέσα σε 2 χρόνια ενώ
εκείνο της Περιφερειακής Διοίκησης την απομάκρυνση δίχως κανένα χρονικό
όριο. Πλειοψήφησε η Περιφερειακή Διοίκηση, τα χρόνια που πέρασαν από
τότε είναι 5, τα «καζάνια» έμειναν στη θέση τους και το θέμα
ξανάρχεται σήμερα στο Περιφερειακό Συμβούλιο για να ξαναπεράσουν πιθανά
άλλα 5, ίσως και 15, ίσως και 105.
- Είναι περιττό
να αναφερθούμε στη γνωστή πια ιστορία των επικίνδυνων δεξαμενών καυσίμων
του Περάματος, από τις πρώτες εγκαταστάσεις του 1932 έως σήμερα, που
απαριθμούν περίπου 150, ενεργές ή ανενεργές σε αναμονή ενεργοποίησης, για
διάφορο περιεχόμενο, πάντοτε άκρως επικίνδυνο.
- Θα
ήταν περιττή η αναφορά στα σοβαρά, πολύμορφα, ατυχήματα που
συνόδεψαν την λειτουργία τους αμέσως μετά τις πρώτες εγκαταστάσεις - με
περισσότερο γνωστά αυτά του 1957, του 1978, του 1983, του 1988,
του 1995 και, πιο πρόσφατα, του Ιανουαρίου 2026.
- Θα
ήταν περιττή η κάθε αναφορά στις δραματικές επιπτώσεις στην ποιότητα
ζωής των κατοίκων της περιοχής λόγω του διαρκούς κινδύνου μεγάλου βιομηχανικού
ατυχήματος και της διαπιστωμένης σοβαρής, δηλητηριώδους, επιβάρυνσης του
ατμοσφαιρικού αέρα της περιοχής.
- Θα
ήταν επίσης περιττή και η αναφορά στην εικονική εφαρμογή των πρωτοκόλλων
ασφάλειας, βάσει της Οδηγίας 2012/18/ΕΕ και της επακόλουθης Κ.Υ.Α
172058/2016 (εναρμόνιση με Seveso III) που ανάγουν την ιδιοκτησία
των δεξαμενών σε αξιολογούσα τον εαυτό της, αλλά και στους σχεδόν
ανύπαρκτους ελέγχους ασφάλειας.
«Η εγκατάσταση
αποθήκευσης βιομηχανικών καυσίμων, μεγάλης χωρητικότητας, εντός αστικών
περιοχών αποτελεί ιδιαίτερα σύνθετο ζήτημα, η αντιμετώπιση του οποίου απαιτεί τη
δεξιότεχνη εξισορρόπηση μεταξύ συγκεκριμένων αναγκών αποθήκευσης και της υλικοτεχνικής
τους υποστήριξης, της διασφάλισης υψηλού βαθμού πυρασφάλειας, της απόλυτης προστασίας
του περιβάλλοντος και, κυρίως, την ικανοποίηση των δεδομένων και των στάνταρντ ενός
ασφαλούς πολεοδομικού σχεδιασμού», λένε σε γενικές γραμμές τα νομοθετήματα
των λοιπών ευρω-συνεταίρων μας. «Οι εγκαταστάσεις οφείλουν να εκσυγχρονίζονται
τεχνολογικά - εάν εφικτό – ή, καλύτερα, να μεταφέρονται στις κατάλληλες
βιομηχανικές περιοχές.»
Το
δράμα του Περάματος είναι ξεκάθαρα το προϊόν των παρωχημένων πολιτικών
και των καταστροφικών χωρικών επιλογών μιας πολιτικής τάξης εγκληματικά
αδιάφορης ως προς κοινωνικό και περιβαλλοντικό ζήτημα. Η
μαγευτική τοποθεσία, «που χαϊδεύεται από τους αφρούς των κυμάτων», με
την αυθαίρετη μικρο-δόμηση τα καρνάγια, τις λαϊκές ταβέρνες και τα
μικρο-ναυπηγεία του 1934, βρέθηκε γρήγορα εν μέσω της φρενήρους
δημιουργίας ενός βιομηχανικού πόλου, στοιχειώδους τεχνολογίας, με
τις δεξαμενές καυσίμων κάθε είδους και τύπου να πολλαπλασιάζονται με
γοργούς ρυθμούς, όπως να’ναι και όπου να΄ναι, δεδομένου ότι οι χρήσεις γης
αποτελούσαν έννοια εξωπραγματική και τα πολεοδομικά σχέδια περιττή
πολυτέλεια.







