Οι αλυκές
και οι αλατοπηγικές δραστηριότητες της χώρας ήταν ανέκαθεν κρατική
υπόθεση. Το κράτος ήταν ο ιδιοκτήτης, το κράτος παρακολουθούσε τη
λειτουργία τους και το ίδιο τις ενοικίαζε σε εργολάβους. Κάποιες από αυτές σταμάτησαν
διαχρονικά τη λειτουργία τους και έτσι, από το 1996 έως σήμερα, λειτουργούν
μόνο 8: 2 στο Μεσολόγγι, 2 στη Λέσβο, 1 στο Κίτρος
Πιερίας, 1 στο Αγγελοχώρι Θεσσαλονίκης, 1 στη Μέση
Κομοτηνής και 1 στη Νέα Κεσσάνη Ξάνθης, οι οποίες καλύπτουν συνολικά
γύρω στο 65% των αναγκών της χώρας.
Φορέας
διαχείρισης των αλυκών είναι από το 1988 η κρατική εταιρεία «Ελληνικές
Αλυκές ΑΕ» η οποία απορροφήθηκε από το περιώνυμο Υπερταμείο - ΕΕΣΥΠ
στα πέτρινα χρόνια των μνημονιακών δεσμεύσεων. Όπως και σε πολλές άλλες
περιπτώσεις, το Υπερταμείο, που κατέχει σήμερα το 80% των μετοχών
της εταιρείας, δεν άργησε να αναγγείλει διεθνή διαγωνισμό, είτε για την είσοδο στρατηγικού
επενδυτή, με ποσοστό 51%, είτε για την πώληση του συνόλου των
μετοχών της, παρά την τεράστια σημασία της ως στρατηγικός δημόσιος πόρος.
Οι Ελληνικές
Αλυκές δεν είναι «φιλέτο», είναι τροφή, υγρότοποι και κοινότητες.
Η απόφαση για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των Ελληνικών Αλυκών Α.Ε.
δεν είναι μια τεχνική πράξη «αξιοποίησης». Είναι μια βαθιά πολιτική επιλογή
που αγγίζει την καθημερινότητα, τη διατροφή, το περιβάλλον και
τη βιωσιμότητα ολόκληρων τοπικών κοινωνιών. Πρόκειται για μια κερδοφόρα
δημόσια εταιρεία.
